امولسیون‌ها و گالنیکزمان مطالعه: ۱۳ دقیقه

کریستال مایع لاملار: ساختاری که پایداری را می‌سازد

کریستال مایع لاملار: ساختاری که پایداری را می‌سازد

بسیاری از کرم‌های موفق، راز پایداری خود را نه در درصد روغن، بلکه در ساختار درونی فاز آبی پنهان می‌کنند. شبکهٔ ژل لایه‌ای، ساختاری منظم است که در آن مولکول‌های امولسیفایر در آب آرایش لایه‌به‌لایه می‌گیرند و شبکه‌ای چسبناک و پایدار می‌سازند.

این مقاله، از ساختار لایه‌ای تا رفتار عملی در تولید را بررسی می‌کند. هدف، فهم ساختار است تا انتخاب امولسیفایر و نسبت‌ها بر پایهٔ منطق انجام شود، نه بر پایهٔ آزمون و خطا.

ساختار لایه‌ای چیست

در آب، مولکول‌های امولسیفایر با زنجیرهٔ چرب و سر آبدوست، به‌شکل لایه‌های دوتایی آرایش می‌گیرند. بین لایه‌ها، مولکول‌های آب قرار می‌گیرند. این آرایش، ساختاری بلوری اما انعطاف‌پذیر می‌سازد که به آن فاز لایه‌ای می‌گویند.

این ساختار، ویسکوزیتهٔ بالایی در درصد کم مواد جامد ایجاد می‌کند. به همین دلیل، کرم‌هایی با درصد روغن کم می‌توانند حس غنی و پایداری بالا داشته باشند، بدون آنکه سنگین شوند.

نکتهٔ سوم، رفتار تیکسوتروپیک است. ساختار لایه‌ای در حین مالش می‌شکند و پس از توقف، به‌آرامی بازسازی می‌شود. همین رفتار، حس پخش‌شدگی خوب و ماندگاری مناسب روی پوست می‌دهد.

کریستال مایع: چهارچوب مفهومی

کریستال مایع، حالتی از ماده است که نظم بلور و روانی مایع را هم‌زمان دارد. در فرمولاسیون، این حالت در ساختارهای لایه‌ای و شش‌ضلعی دیده می‌شود و به‌عنوان ساختار «مایع بلورین» شناخته می‌شود.

اهمیت این مفهوم، در پایداری است. ساختار مایع بلورین، مانند یک شبکهٔ محافظ عمل می‌کند و از به‌هم‌پیوستن قطرات روغن جلوگیری می‌سازد. این اثر، پایداری امولسیون را به‌طور چشمگیری بالا می‌برد.

نکتهٔ سوم، شباهت با ساختار پوست است. لایه‌های لیپیدی پوست، ساختاری مشابه دارند. به همین دلیل، محصولات با ساختار لایه‌ای اغلب حس سازگاری و نرمی بیشتری روی پوست ایجاد می‌کنند.

امولسیفایرهایی که ساختار می‌سازند

همهٔ امولسیفایرها ساختار لایه‌ای نمی‌سازند. امولسیفایرهای آنیونی مانند آلکیل فسفات‌ها، و امولسیفایرهای غیر یونی با زنجیرهٔ بلند، از جملهٔ سازندگان ساختار هستند. انتخاب درست، پیش‌نیاز رسیدن به شبکهٔ پایدار است.

الکل‌های چرب، نقش کلیدی دارند. آن‌ها در لایه‌های امولسیفایر جای می‌گیرند و نظم را تقویت می‌کنند. نسبت الکل چرب به امولسیفایر، اصلی‌ترین متغیر طراحی در این ساختارهاست.

نکتهٔ سوم، اهمیت زنجیرهٔ اشباع است. زنجیره‌های اشباع، نظم بهتری می‌سازند؛ زنجیره‌های غیراشباع، نظم را مختل می‌کنند. ترکیب درست اشباع و غیراشباع، انعطاف ساختار را تعیین می‌کند.

نمودار دولایه لیپیدی و آب بین‌لایه‌ای در شبکه ژل آلفا

در عمل، ترکیب امولسیفایر آنیونی با الکل چرب و مقدار کمی امولسیفایر کمکی، ساختار پایدارتری می‌دهد. این ترکیب، در بسیاری از کرم‌های تجاری با حس سبک دیده می‌شود.

شبکهٔ ژل لایه‌ای و مزیت‌های آن

شبکهٔ ژل لایه‌ای، فاز آبی را به ژل تبدیل می‌کند و در نتیجه، حرکت قطرات روغن محدود می‌شود. این محدودیت، از خامه‌ای‌شدن، جدا شدن فاز و تغییر ویسکوزیته جلوگیری می‌کند.

مزیت دوم، امکان کاهش درصد روغن است. با ساختار لایه‌ای، می‌توان به حس غنی با روغن کمتر رسید. این ویژگی، هم هزینه را کم می‌کند و هم حس سنگین را کاهش می‌دهد.

مزیت سوم، پایداری در دمای بالا است. ساختار لایه‌ای در دمای بالا کندتر می‌شکند و محصول شکل خود را حفظ می‌کند. این ویژگی، برای بازارهای گرم اهمیت زیادی دارد.

مزیت چهارم، حس پوست است. محصول با ساختار لایه‌ای، پس از جذب، لایهٔ نازکی باقی می‌گذارد که حس نرمی می‌دهد، بدون آنکه چرب باشد. این تعادل، هدف بسیاری از کرم‌های روز است.

روش ساخت

ساخت محصول با ساختار لایه‌ای، نیازمند کنترل دقیق دما و ترتیب افزودن است. فاز آبی باید تا دمای بالاتر از نقطهٔ ذوب امولسیفایر گرم شود تا ساختار تشکیل شود. سردکردن سپس باید آهسته و با برش ملایم انجام شود.

نکتهٔ دوم، ترتیب افزودن است. افزودن الکل چرب به فاز آبی گرم و سپس افزودن فاز روغنی، ساختار یکنواخت‌تری می‌دهد. ترتیب اشتباه، ساختار ناهمگن و حس ناپایدار ایجاد می‌کند.

نکتهٔ سوم، سرعت سردکردن است. سردکردن سریع، ساختار را منجمد می‌کند و ممکن است شبکهٔ ناقص بسازد. سردکردن آهسته و یکنواخت، فرصت آرایش منظم را می‌دهد.

نکتهٔ چهارم، برش است. برش شدید پس از تشکیل ساختار، شبکه را می‌شکند و ویسکوزیته را کاهش می‌دهد. در برخی فرمول‌ها، برش کوتاه و ملایم میتواند حس را بهبود دهد، اما برش طولانی، ساختار را تخریب می‌کند.

نسبت امولسیفایر و الکل چرب

نسبت امولسیفایر به الکل چرب، ساختار را تعیین می‌کند. نسبت نامناسب، ساختار ضعیف یا بلورهای درشت می‌دهد. نسبت بهینه، به نوع امولسیفایر و زنجیرهٔ چرب بستگی دارد و باید با آزمون تعیین شود.

نکتهٔ دوم، درصد کل مواد ساختارساز است. درصد بسیار کم، شبکهٔ ناقص؛ درصد بسیار زیاد، حس سنگین و سفیدی روی پوست. محدودهٔ معمول، با آزمون ویسکوزیته و ارزیابی حسی تعیین می‌شود.

نکتهٔ سوم، اثر الکترولیت‌هاست. نمک‌ها می‌توانند ساختار لایه‌ای را مختل کنند و ویسکوزیته را کاهش دهند. در فرمول‌های حاوی مواد فعال یونی، این اثر باید بررسی شود.

آزمون و کنترل

آزمون اصلی، مشاهدهٔ ساختار با میکروسکوپ پلاریزان است. ساختار لایه‌ای، الگوی مشخصی نشان می‌دهد و نبود آن، نشانهٔ ساختار ناقص است. این آزمون، در توسعه بسیار کارآمد است.

نکتهٔ دوم، اندازه‌گیری ویسکوزیته در سرعت‌های برشی مختلف است. رفتار تیکسوتروپیک، با منحنی جریان آشکار می‌شود. این داده، حس پخش‌شدگی را پیش‌بینی می‌کند.

  • مشاهدهٔ ساختار با میکروسکوپ پلاریزان.
  • منحنی جریان در سه سرعت برش.
  • آزمون پایداری در دمای بالا و چرخهٔ حرارتی.
  • آزمون سانتریفیوژ برای جداشدن فاز.
  • ارزیابی حسی پخش‌شدگی و باقی‌مانده.

خطاهای رایج

  • انتخاب امولسیفایری که ساختار لایه‌ای نمی‌سازد.
  • نادیده‌گرفتن نسبت الکل چرب به امولسیفایر.
  • سردکردن سریع و شکستن شبکه.
  • برش شدید پس از تشکیل ساختار.
  • افزودن الکترولیت بدون آزمون ساختار.
  • تغییر تأمین‌کننده بدون بازآزمون.

این خطاها، در تیم‌هایی که ساختار را فقط از روی ظاهر قضاوت می‌کنند، شایع‌ترند. آزمون میکروسکوپی، ساده و کم‌هزینه است و همین خطاها را پیش از تولید آشکار می‌کند.

میکروسکوپ پلاریزه و الگوی صلیب مالتی در کرم لاملار

حس و کاربرد

ساختار لایه‌ای، حس صاف و مخملی می‌دهد و پخش‌شدگی آن نرم است. این حس، برای کرم‌های روز، ضدآفتاب و محصولات مراقبت صورت بسیار مناسب است.

در محصولات شب، ساختار لایه‌ای می‌تواند با روغن‌های مغذی ترکیب شود و حس غنی‌تری بدهد. در محصولات ضدآفتاب، ساختار لایه‌ای به یکنواختی فیلم کمک می‌کند و SPF را پایدارتر می‌کند.

کرم لاملار و بررسی بافت و پایداری پس از ۱۲ هفته

تفاوت با ژل آبی ساده

ژل آبی ساده، با پلیمری مانند کاربومر ساخته می‌شود و صرفاً ویسکوزیته ایجاد می‌کند. شبکهٔ ژل لایه‌ای، ساختاری منظم از مولکول‌های دوقطبی است که هم ویسکوزیته و هم پایداری در قبال قطرات روغن ایجاد می‌کند؛ بنابراین دو ابزار متفاوت برای دو هدف متفاوت‌اند.

در ژل آبی ساده، افزودن الکترولیت یا تغییر pH می‌تواند شبکه را به‌کل فرو بریزد. ساختار لایه‌ای نسبت به این تغییرها مقاوم‌تر است، اما کاملاً بی‌اثر نمی‌ماند و باید در هر فرمول آزمون شود.

نکتهٔ سوم، حس است. ژل آبی ساده اغلب حس خنک و آبرسان می‌دهد و ساختار لایه‌ای، حس مخملی و نرم. انتخاب بین این دو، به تجربهٔ حسی هدف بستگی دارد، نه به برتری مطلق یکی بر دیگری.

اثر pH و الکترولیت

ساختار لایه‌ای در محدودهٔ pH مشخصی پایدار است. خروج از این محدوده، بار سطحی مولکول‌های امولسیفایر را تغییر می‌دهد و نظم لایه‌ها را می‌شکند. برای هر امولسیفایر، محدودهٔ pH پایدار باید از برگهٔ فنی و از آزمون خودتان استخراج شود.

الکترولیت‌ها، اثر پیچیده‌ای دارند. مقدار کم می‌تواند ساختار را تقویت کند و مقدار زیاد، آن را بشکند. این اثر به نوع یون و غلظت بستگی دارد و بدون آزمون ویسکوزیته نمی‌توان آن را پیش‌بینی کرد.

نکتهٔ سوم، مواد فعال یونی است. برخی مواد فعال، مانند نمک‌های اسیدهای آمینه یا مواد ضدآفتاب محلول در آب، مقدار زیادی الکترولیت وارد فرمول می‌کنند. در چنین فرمول‌هایی، ساختار لایه‌ای باید با دقت بازآزمایی شود.

در عمل، توصیه می‌شود ساختار را در سه سطح الکترولیت بسازید و ویسکوزیته را ثبت کنید. این داده، محدودهٔ امن را مشخص می‌کند و از شکست در مقیاس جلوگیری می‌سازد.

مواد فعال و سازگاری

ویتامین‌های محلول در آب، مانند نیاسینامید، می‌توانند با ساختار لایه‌ای تعامل کنند. در درصدهای بالا، این مواد می‌توانند شبکه را ضعیف کنند و ویسکوزیته را کاهش دهند. آزمون در درصد مصرفی، ضروری است.

اسیدها، اثر شدیدتری دارند. اسیدهای آلفا هیدروکسی، pH را پایین می‌آورند و می‌توانند ساختار را مختل کنند. در فرمول‌های لایه‌ای با اسید، انتخاب امولسیفایر مقاوم به pH پایین و آزمون پایداری طولانی، بخشی از توسعه است.

نکتهٔ سوم، الکل‌ها هستند. الکل‌های کوتاه‌زنجیره، مانند اتانول، ساختار لایه‌ای را حل می‌کنند. اگر فرمول نیازمند الکل است، باید از ساختار جایگزین استفاده شود یا درصد الکل به حداقل برسد.

مقایسه با امولسیون‌های ساده

امولسیون ساده با امولسیفایر معمولی، اغلب پایدارتر در ساخت و ارزان‌تر است، اما حس و پایداری کمتری دارد. ساختار لایه‌ای، هزینهٔ بالاتری دارد و نیازمند کنترل دقیق‌تر است، اما نتیجهٔ کیفی بهتری می‌دهد.

انتخاب بین این دو، به جایگاه محصول بستگی دارد. برای محصولات اقتصادی، امولسیون ساده کافی است؛ برای محصولات با ادعای کیفیت بالا، ساختار لایه‌ای ارزش سرمایه‌گذاری را دارد.

نکتهٔ سوم، امکان ترکیب است. بسیاری از فرمول‌ها از ترکیب ساختار لایه‌ای با پلیمر برای رسیدن به ویسکوزیتهٔ هدف استفاده می‌کنند. این ترکیب، انعطاف طراحی را افزایش می‌دهد و در صورت آزمون درست، پایدار است.

ساختار در مقیاس تولید

انتقال ساختار لایه‌ای از آزمایشگاه به تولید، یکی از دشوارترین بخش‌های کار است. در مقیاس کوچک، گرمایش و سردکردن یکنواخت است و ساختار به‌راحتی شکل می‌گیرد؛ در مقیاس بزرگ، گرادیان دما در دیوارهٔ مخزن و در مرکز آن می‌تواند ساختار را ناهمگن کند و بخشی از محصول را بی‌ساختار یا بیش‌ازحد سفت بسازد.

راه‌حل اول، طراحی حرارتی مخزن است. استفاده از جاکت با جریان یکنواخت، همزن با تیغهٔ مناسب و ثبت دمای چند نقطه، توزیع دما را یکدست می‌کند. بدون این کنترل، تکرارپذیری بین بچ‌ها از بین می‌رود و هر بچ حس متفاوتی پیدا می‌کند.

راه‌حل دوم، کنترل سرعت سردکردن است. در مقیاس بزرگ، جرم حرارتی بیشتر است و سردکردن به‌طور طبیعی کندتر انجام می‌شود. این کندی، برای ساختار لایه‌ای معمولاً مفید است، اما می‌تواند چرخهٔ تولید را طولانی کند و ظرفیت را کاهش دهد. تعادل بین کیفیت و سرعت، تصمیم مدیریتی است.

راه‌حل سوم، انتخاب همزن است. همزن توربین با سرعت بالا، برش شدیدی ایجاد می‌کند که برای ساختار مضر است. همزن پارویی یا لنگر با سرعت پایین، برش ملایم‌تری می‌دهد و برای این فرمول‌ها مناسب‌تر است. تغییر همزن بدون بازآزمون، ریسک بزرگی است.

نکتهٔ آخر، تعریف معیار پذیرش برای هر بچ است. ویسکوزیته در سرعت برش مشخص، ظاهر و ارزیابی حسی، سه معیار ساده‌اند که تفاوت بچ‌ها را آشکار می‌کنند و اجازه نمی‌دهند محصول ناهمگن به بازار برسد.

پایداری در چرخهٔ عمر

پایداری ساختار لایه‌ای در طول عمر محصول، موضوعی است که اغلب دیر به آن توجه می‌شود. ساختار ممکن است در روز اول کامل باشد و در ماه سوم، به‌دلیل تغییر آرایش لایه‌ها، ویسکوزیته کاهش یابد. آزمون پایداری کوتاه‌مدت این تغییر را نشان نمی‌دهد.

آزمون چرخهٔ حرارتی، بهترین ابزار برای پیش‌بینی این تغییر است. سه چرخهٔ گرم و سرد، معمولاً تغییرهای مهم را آشکار می‌کند. اگر ویسکوزیته پس از چرخه بیش از حد کاهش یابد، ساختار برای عمر مفید هدف مناسب نیست.

نکتهٔ سوم، پایداری در برابر نور است. برخی امولسیفایرها در برابر نور تجزیه می‌شوند و ساختار را از دست می‌دهند. بستهٔ تیره، این ریسک را کاهش می‌دهد و در فرمول‌های حساس باید در نظر گرفته شود.

مستندسازی ساختار

برای تکرارپذیری، ساختار باید مستند شود. تصویر میکروسکوپی، منحنی جریان و ویسکوزیته در دمای مشخص، سه سند پایه‌اند. این سه، در کنار نسخهٔ دقیق و روش ساخت، پروندهٔ ساختار را می‌سازند.

مستندسازی، در تغییر تأمین‌کننده حیاتی است. امولسیفایر یکسان با گرید متفاوت، می‌تواند ساختار متفاوتی بدهد. بدون سند مرجع، تشخیص علت تغییر دشوار است و تیم به آزمون و خطای پرهزینه می‌افتد.

پرسش‌های متداول

پرسش اول: آیا هر کرم سفید و براق، ساختار لایه‌ای دارد؟ پاسخ، نه. سفیدی و براقیت می‌تواند از عوامل دیگر بیاید. تنها آزمون میکروسکوپی پلاریزان، حضور ساختار را تأیید می‌کند.

پرسش دوم: آیا افزایش امولسیفایر، ساختار را قوی‌تر می‌کند؟ پاسخ، تا حدی. بیش از حد بهینه، ساختار را اشباع می‌کند و حس سنگین و سفیدی باقی‌مانده می‌دهد. نسبت، مهم‌تر از مقدار کل است.

پرسش سوم: آیا ساختار لایه‌ای برای همهٔ انواع پوست مناسب است؟ پاسخ، برای بیشتر انواع پوست مناسب است، اما درصد روغن و ترکیب باید با نوع پوست تنظیم شود. ساختار به‌تنهایی، مناسب‌بودن را تضمین نمی‌کند.

اقتصاد ساختار

ساختار لایه‌ای، هزینهٔ اضافه‌ای دارد: امولسیفایر ساختارساز گران‌تر از امولسیفایر ساده است، چرخهٔ تولید طولانی‌تر است و کنترل کیفیت دقیق‌تری لازم دارد. این هزینه‌ها تنها زمانی توجیه می‌شوند که محصول در جایگاهی باشد که مصرف‌کننده حاضر است برای حس و پایداری بهتر هزینه کند. برای محصولات با حاشیهٔ سود پایین، معمولاً امولسیون ساده انتخاب منطقی‌تری است.

در محاسبهٔ هزینه، فقط قیمت مواد را نبینید. ضایعات کمتر، شکایت کمتر، ماندگاری بیشتر روی قفسه و امکان ادعای کیفیت بالاتر، همه بخشی از معادله‌اند. بسیاری از تیم‌ها با نگاه کامل به این معادله، ساختار لایه‌ای را انتخاب می‌کنند و بسیاری دیگر با همان نگاه، آن را رد می‌کنند؛ هر دو تصمیم می‌تواند درست باشد، به شرط آنکه بر پایهٔ داده گرفته شود.

نکتهٔ سوم، حداقل اندازهٔ بچ است. ساخت این ساختار در بچ‌های کوچک، دقت بیشتری می‌طلبد و ضایعات نسبی بالاتری دارد. اگر ظرفیت تولید محدود است، شاید بهتر باشد فرمول به ساختار ساده‌تر منتقل شود تا تکرارپذیری حفظ شود.

آموزش تیم و انتقال دانش

ساختار لایه‌ای، دانشی است که با خواندن تنها منتقل نمی‌شود. اپراتور باید بفهمد چرا دمای سردکردن مهم است و چرا برش شدید ساختار را می‌شکند. بدون این فهم، هر تغییر کوچک در تجهیزات، محصول را از کیفیت هدف دور می‌کند.

روش عملی، ثبت یک ویدیوی کوتاه از فرایند در بچ مرجع است. این ویدیو، به‌عنوان مرجع آموزشی برای اپراتورهای جدید عمل می‌کند و تفاوت‌های ظاهری فرایند را آشکار می‌سازد. بسیاری از اختلاف‌های بین بچ‌ها، در همین مقایسهٔ ساده پیدا می‌شوند.

نکتهٔ سوم، تعریف نقطهٔ توقف است. اگر ویسکوزیته در پایان سردکردن به محدودهٔ هدف نرسید، محصول نباید بسته‌بندی شود. تعریف این نقطهٔ توقف، از رسیدن محصول ضعیف به بازار جلوگیری می‌کند و هزینهٔ بازفراخوانی را حذف می‌سازد.

سه اشتباه در تفسیر نتایج

اشتباه اول، قضاوت ساختار بر پایهٔ عکس یک نمونهٔ خوب است. ساختار در هر بچ، اندکی متفاوت است و عکس تنها یک لحظه را نشان می‌دهد. معیار باید محدوده باشد، نه تصویر واحد.

اشتباه دوم، نسبت‌دادن تغییر حس به مواد فعال، بدون بررسی ساختار. کاهش ویسکوزیته می‌تواند از تغییر ساختار بیاید، نه از مادهٔ فعال. تفکیک این دو، با آزمون فرمول پایه در همان شرایط ممکن است.

اشتباه سوم، تعمیم نتیجهٔ یک امولسیفایر به خانوادهٔ کامل آن است. دو امولسیفایر با نام مشابه می‌توانند زنجیرهٔ چرب متفاوت داشته باشند و ساختار کاملاً متفاوتی بسازند. نسخهٔ دقیق و شمارهٔ بچ مواد، بخشی از آزمون معتبر است و بدون آن، نتیجه قابل تکرار نیست.

این سه اشتباه، هزینه‌ای بیش از یک آزمون میکروسکوپی دارند. یک اسلاید و یک عکس، اغلب ارزان‌تر از یک بچ بازفراخوانی‌شده است و همین مقایسهٔ ساده، دلیل کافی برای جدی‌گرفتن آزمون ساختار است.

در پایان، یک توصیهٔ ساده: پیش از هر تغییر در فرمول، ساختار را با میکروسکوپ ببینید و ویسکوزیته را ثبت کنید. این دو عدد و یک تصویر، در کنار هم، تاریخچهٔ ساختار فرمول شما را می‌سازند و به شما اجازه می‌دهند بدانید تغییر بعدی، بهبود است یا عقب‌گرد؛ بدون چنین مبنایی، هر تغییر فقط یک حدس گران‌قیمت است.

اگر تنها یک عادت از این مقاله باقی بماند، این باشد: هر بچ را با تصویر و ویسکوزیته ثبت کنید و آن را با بچ مرجع مقایسه کنید. همین عادت ساده، شکاف بین فرمول روی کاغذ و محصول در قفسه را می‌بندد و تصمیم‌های بعدی را بر پایهٔ داده می‌گذارد.

جمع‌بندی

شبکهٔ ژل لایه‌ای، ابزاری قدرتمند برای ساخت کرم‌های پایدار و سبک است. کلید آن، انتخاب امولسیفایر ساختارساز، نسبت درست الکل چرب و کنترل دما و برش در ساخت است.

برای یادگیری عملی، کارگاه «فرمولاسیون کرم و امولسیون» ساخت این ساختارها را تمرین می‌کند و دورهٔ ویدیویی مبانی، پایهٔ تئوری را پوشش می‌دهد.

در فرمولاسیون پیشرفته، ساختار مهم‌تر از درصد است.

ادامهٔ مسیر یادگیری

آموزش‌های مرتبط با این مقاله

موضوع این مقاله در سه قالب آموزشی سایت به‌صورت گام‌به‌گام دنبال می‌شود. هر قالب را ببینید و برنامه‌اش را با زمان و سطح خودتان مقایسه کنید.


ادامه یادگیری

دوره تخصصی مرتبط: امولسیون‌های کامل؛ O/W، W/O، سامانه‌های HIPE و بافت

تعادل HLB، برش مکانیکی و طراحی بافت حرفه‌ای.

مقالات مرتبط در همین حوزه

دکتر آریا مرادخانی، داروساز و مسئول آموزشی دوره‌های فرمولاسیون آرایشی و بهداشتی
دکتر آریا مرادخانی — داروساز و مسئول آموزشی

دربارهٔ مسئول سایت و دوره‌ها

دکتر آریا مرادخانی

داروساز، متخصص فرمولاسیون محصولات آرایشی و بهداشتی

این سایت و همهٔ آموزش‌های آن توسط دکتر آریا مرادخانی طراحی شده است؛ داروسازی که مسیر حرفه‌ای خود را از داروسازی آغاز کرد و به فرمولاسیون محصولات مراقبتی رسید. همین پیشینه باعث می‌شود آموزش بر پایهٔ محاسبه، اندازه‌گیری و آزمون بنا شود، نه بر توصیه‌های عمومی.

در این سایت سه نوع آموزش ارائه می‌شود: دوره‌های ویدیویی پیش‌ضبط‌شده، دوره‌های آنلاین زنده و کارگاه‌های حضوری. برنامهٔ هر دوره، سطح مورد نیاز و شرایط ثبت‌نام در صفحهٔ همان دوره آمده است و می‌توانید پیش از تصمیم‌گیری آن را ببینید.

  • دوره‌های ویدیویی۳۱ دورهٔ پیش‌ضبط‌شده با برنامه، محاسبات و آزمون‌های پذیرش.دیدن کاتالوگ ←
  • دوره‌های آنلاین زنده۲۰ دورهٔ تعاملی با پرسش و پاسخ مستقیم در همان جلسه.دیدن دوره‌ها ←
  • کارگاه‌های حضوریساخت محصول در آزمایشگاه، با تجهیزات و اصلاح فرمول کنار مدرس.شرایط کارگاه ←